Foto Adrie Hoogesteger: ‘K staat voor Kappa, de diamant‘

WAAROM LAWRENCE HAMM TERUGKEERDE BIJ ARIS FRIESLAND

Tot veler verrassing keerde Lawrence Hamm dit seizoen terug bij Aris Friesland, dat vanavond aan de competitie begint. De Amerikaanse basketballer had elders meer kunnen verdienen, maar keek verder dan zijn portemonnee. Het zegt veel over de wijze waarop de 23-jarige Aris-captain in het leven staat.

DOOR FREDERIK BIERLING

“Mijn eerste grote liefde was honkbal. Toen ik klein was, kreeg ik van mijn vader een knuppel . Telkens als ik de bal wegsloeg, rende ik er achteraan om hem op te halen, steeds maar weer.” Lawrence Hamm had talent, werd als Little League-speler verkozen tot MVP, kreeg de titel van Homerun King en haalde later ook nog het All Star Team.

Dat hij uiteindelijk koos voor basketbal was een rationele beslissing. “De vader van een vriend van mij was basketbalcoach.‘Hé, jij bent lang. Kom, doe mee’. Zo ben ik met basketbal begonnen, maar ik was helemaal niet zo goed en ook nog heel dun. Op high school heb ik beide sporten beoefend en pas in mijn junior-jaren werd ik goed. Ik had veel geleerd, werd langer, kon beter springen en werd fysiek sterker. Vlak voor mijn senior year dacht ik: wat is het beste voor mijn toekomst? Ik wilde naar een groot college. De brieven die ik kreeg voor honkbal kwamen van kleine scholen, met basketbal kon ik naar Towson State University, een division one-school en de op een na grootste school in Maryland, met veel academische prestige.”

Naast het basketbal ging Hamm communicatie studeren met Engels als bijvak, een keuze die voortkwam uit zijn opvoeding. “Mijn grootouders en moeder hadden grote verwachtingen van mij. Tussen mijn dertiende en mijn zestiende moest ik meedoen aan speechcontests van de kerk, waarbij je over allerlei onderwerpen moest praten; over religie, over de samenleving. Dat gaf mij het vertrouwen om goed te praten in het openbaar. Voor mij was het dan ook logisch communicatie te gaan studeren. Ik had ook bedrijfseconomie kunnen kiezen, een eigen bedrijf beginnen en rijk worden. Maar dáár had ik geen plezier in.”

Foto Adrie Hoogesteger: ‘Beter springen en fysiek sterker‘

Waar zijn medestudenten na het afstuderen direct aan het werk gingen, was die noodzaak er niet voor Hamm. Hij tekende vorige zomer een contract in Leeuwarden, bij Aris. “Daardoor kan ik even achteroverleunen en kijken welke mogelijkheden er zijn. Ik zit te denken aan het openen van een lounge of een nachtclub. In Washington DC (waar Hamm geboren is, red.) heb je veel clubs, maar die zijn maar tijdelijk populair. Voor het runnen van zo’n club is communicatie heel belangrijk. Maar ik onderzoek nu ook de mogelijkheid om als reclameconsultant te beginnen. Ja, dan kan ook vanuit Leeuwarden. Waarom niet? Ik heb internet, e-mail, telefoon. Alleen het persoonlijke gesprek is onmogelijk. Daarom probeer ik het samen met een vriend te doen.”

Om misverstanden te voorkomen: Lawrence Hamm is nog lang niet uitgebasketbald en ziet de sport ook als zijn belangrijkste bezigheid. Sterker nog, de NBA zit zelfs nog in het achterhoofd. “In de NBA heeft alles echter veel met politiek te maken, wat het nog lastiger maakt er te komen. Maar ik vind dat je nooit mag zeggen: ‘ik ga het niet redden’. Ik wil ook zo lang mogelijk doorgaan.”

Hamm is een religieus man. Zijn basketbaltalent is ‘een gift van God’. Ook is hij aangesloten bij de Kappa Alpha Psi Fraternity, een in 1911 door tien Afro-Amerikaanse studenten opgerichte broederschap. “Racisme was een groot probleem op hun school en zij vormden een groep, zodat ze elkaar konden helpen. Inmiddels is het een wereldwijde organisatie. Mijn vader is ook lid. Als kind begreep ik er niets van, maar later ben ik me er in gaan verdiepen en vond ik het zeer interessant. Ik ben altijd enig kind geweest, maar nu heb ik ook broeders van wie ik weet dat ze er altijd voor mij zijn. We helpen kinderen die het niet goed doen op school. Voor hen ben ik een succesvol persoon. Ik vertel ze dat ze naar school moeten omdat ze daardoor een beter leven zullen krijgen. Dat is de goede weg, geweld en drugs niet. Ik probeer dus een voorbeeld, een positief rolmodel voor ze te zijn.”

Foto’s Adrie Hoogesteger: ‘Hamm op de Open Dag van Aris tegen Phoenix Hagen’

Op zijn linkerarm heeft Hamm een brandmerk. Lang niet alle leden hebben zo’n teken, maar Hamm heeft er met een paar vrienden bewust voor gekozen. “Het is de letter K in een diamant. K staat voor Kappa, de diamant voor iets dat uitgegroeid is tot iets schitterends en dat ook altijd mooi gepolijst blijft. Het is heel belangrijk voor mij. Het herinnert mij eraan wat belangrijk is in het leven. Ik loop er niet mee te koop, maar het trekt wel aandacht. En als kinderen er naar vragen, vertel ik het verhaal.” Toen Hamm bij Aris kwam, was de wond nog vers, maar pijn deed het niet. “Een tatoeage zetten doet veel meer pijn. Een brandmerk voel je maar vier, vijf seconden; daarna zijn de zenuwen afgestorven. Voordeel is ook dat de wond meteen dichtschroeit. Het jeukt alleen nog wel een hele tijd.”

Waar vele Amerikaanse basketballers enorm moeten wennen als ze aan een Europees avontuur beginnen, was de overgang voor Hamm eenvoudig. “Als enig kind weet ik hoe het is om op jezelf te zijn. Bovendien ben ik open minded; ik wil graag leren. Op tv kijk ik vaak naar Discovery Channel of Travel Channel. Natuurlijk is het hier anders dan in Amerika, maar ook als ik niet hoef te trainen vermaak ik me prima. Ik heb mijn laptop, Amsterdam is vlakbij, ik heb hier een paar vrienden, ik kan naar de discotheek of naar de bioscoop.’’

Dat Hamm terugkwam naar Leeuwarden was voor de buitenwacht een verrassing. “Ik kon naar andere clubs in Nederland, er was belangstelling uit Frankrijk en Israël, maar basketbal is een shaky business. Het ging me niet om het geld; ik wilde gewoon in een goede situatie komen. Hier wist ik wat ik had, niet alleen wat betreft basketbal maar ook de omstandigheden. Omni Smith (ex-Aris, red.) zit geloof ik ergens in Roemenië waar de schapen op straat lopen; ik heb hier een nette flat, een auto, kabel-tv, schoon drinkwater en het weer is ook niet verschrikkelijk. En ik ken de meeste spelers bij Aris. Ik denk dat het team van vorig individueel iets talentvoller was, maar dat is niet altijd de manier om te winnen. Dit jaar is het team meer in balans. Ik weet ook zeker dat we de play-offs halen*. Anders was ik niet gekomen.’’

* Dit artikel is op 6 oktober 2007 gepubliceerd in de Leeuwarder Courant.

© 2007