<!– @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } A:link { so-language: zxx } –> <!– @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

Hij draait een goedseizoen in Leeuwarden. Hij houdt ervan zijn paadje verdedigend schoonte vegen en veel energie in een wedstrijd te stoppen. Het kan altijdbeter en dat geldt ook voor het team, maar bij Aris Friesland klaagtniemand. Dit seizoen staat er een team en doet de ploeg mee voor eenplek in de play-offs. “Het ziet er goed uit”, vindt de 23-jarigeAmerikaan die met de nodige double-doubles dit seizoen vooral heelnuttig is. “Het draait allemaal om het teambelang.”

Spencer werdgrootgebracht in San Diego. In een stabiele en beschermde omgeving,zo geeft hij aan. “Mijn ouders hielden me ver van the ghetto enslechte mensen.” Zijn moeder kwam zelf uit een slechte buurt, moestzorgen voor haar vijf zussen en betaalde haar eigen studie. Zij werdzijn rolmodel. Zijn vader en moeder zorgden, door muzieklessen ensport, er ook voor dat Keith zijn mogelijkheden kon ontdekken. “Zedwongen me van alles te doen. Zo speelde ik trompet op school. Maaraangezien ik lang was (nu 2.03 meter) koos ik voor basketbal.”

Keith Spencer (#8): "Het draait allemaal om het teambelang."

Avontuur
Aris ontdekteSpencer, die speelde voor de University of Texas at San Antonio,tijdens een Exposure Camp in Las Vegas. Hij had wel zin in eenEuropees avontuur en had geen flauw idee wat hij moest verwachten in Leeuwarden. Hetbevalt hem goed in Fryslân. ,,Een kleine stad past beter bij mij. Demensen zijn vriendelijk en de meesten spreken Engels. Het iseigenlijk niet zo gek veel anders dan back home. Ik ben ook al sinds high school gewendom niet thuis te wonen. Ik wilde altijd al nieuwe plekken ontdekken.”

“Toch zal ik blijzijn dat ik straks getrouwd ben en met mijn vrouw en ook beste vriendaltijd samen kan zijn.” Want soms is hij alleen als zijnploeggenoten op stap gaan en voelt hij zich niet op zijn plaats. “Ikheb ook lol, maar nietop de manier zoals zij. Dan heb ik de behoefte aan familie, mensendie leven zoals ik.” Hij is blij dat hij onlangs de EngelstaligeArk of Covenant Church heeft ontdekt. “Daar ga ik nu elke zondag heen.”

Spencer werd gelovigopgevoed door zijn ouders. Hij moest naar de kerk, de bijbel lezen enbidden. Maar zijn hart was daar niet bij, geeft hij aan. “Je snaptehet ook niet. Je zit in de groei en bent met hele anderedingen bezig. Ik wasnog niet klaar om een believer te zijn.” Spencer deed als jongendan ook wat de meeste jongens doen. Toen een dierbare vriend in 2006door een auto-ongeluk omkwam, gingen zijn ogen ineens open. “Dat heeftme veranderd.”

“Het was voor heteerst dat iemand die zo dicht bij me stond, dood ging. Het wasmoelijk om daar mee om te gaan. Ik bedacht me toen dat God een planmoest hebben. Hij sprak tot mij en gaf me de woorden voor een speechtijdens de plechtigheid. God heeft een plan voor iedereen en mijnvriend zijn missie was volbracht. Niet veel later ontmoette ik mijnvriendin, die haar beide ouders had verloren. Desondanks was ze erggelukkig en dat vertelde me dat er meer moest zijn daarbuiten.”

Ongelukken
Toch had Spencer deboodschap nog niet helemaal begrepen. De student aan de Universiteitvan San Antonio in Texas zag het échte licht pas een jaar later. “Wewilden wel het juiste doen, maar dat deden we niet. Ik kreeg in devoorjaarsvakantie een nieuwe auto van mijn ouders en daarmee kreeg ikbinnen vier dagen twee ongelukken. Ik schrok en begon te bidden. Ikwas geen grote losbol hoor, maar ineens besefte ik dat het andersmoest. God had grotere plannen met mij. Ik stopte met het drinken,feesten en vrijen.”

“Ik ben nooit meerdezelfde geweest”, geeft Spencer aan. “De moraal van mijn verhaalis dat God ons allemaal kent. En als je niet goed bezig bent, zal Hijje wakker schudden. Dat ongeluk van die vriend, dat had ik ook kunnenzijn. Pas als ik mezelf aan Hem zou overgeven, zou ik weten wat Hijmet mij wilde. Ik wil leven voor Hem en dat is wat ik nu doe. Alssportman heb ik de mogelijkheid om Zijn woord te verspreiden enlevens van mensen te veranderen. Ik vertel mensen de waarheid, dat ismijn bediening. Ik kan kinderen sport eneducatie meegeven, maar altijd met het Woord erachter.”

Geen woorden, maardaden
In het dagelijkseleven valt Spencer niet iedereen ‘lastig’ met de boodschap vanGod. “De beste manier is om het te laten zien. Geen woorden maardaden”, vindt de basketballer, die bijvoorbeeld tien procent vanzijn salaris overmaaktnaar zijn kerk in de Verenigde Staten. Over moeilijke thema’s alseuthanasie, homofilie, abortus of zondagsrust is hij streng in deleer. “Het is niet aan ons een leven te beëindigen.” En: “Ik veroordeel homo’sniet, maar God heeft het niet zo bedoeld en ik bid voor ze.”

Spencer zegt niet tekunnen oordelen over het gedrag van andere mensen. Dat is niet aanhem. God is een God vanliefde, geeft Spencer aan. ,,Als het misgaat in je leven, is dat geenstraf. Uit alles, goed of slecht, zijn lessen te trekken. Hij wil datwe blij zijn en als je Zijn weg volgt, dan zul je dat ook zijn. Gelukzit niet in drugs, seks of geld. Ik zie mensen om me heen die rijkzijn en macht hebben, maar geen rust in hun hart kennen. Het rare isdat het ook helemaal niet moeilijk is om God te volgen. Hij heeft ons gezegend met eengeest. Je hebt een verantwoordelijkheid voor jezelf en jij bepaalt dekeuzes die je maakt, je beslist zelf. Dat doet Hij niet voor je. Wezijn geen robots.”

Metaforen
Spencer beseft datzijn visie er slechts een is van velen. ,,Dat maakt het geloof ook zointeressant. De bijbel staat vol metaforen, die moet je niet teletterlijk nemen. Het is allemaal niet zo gemakkelijk als het lijkt.We kunnen er allemaalwel naast zitten. De bijbel kan voor iedereen wel iets anders tebetekenen hebben. Daarom is zelfstudie belangrijk. En dat je incontact komt met God. Dan zal de boodschap die de bijbel voor jouheeft duidelijk worden. Dat is hoe ik het zie. Nee, ik zeg niet dathet zo is.”

Met Natasha zalSpencer de komende zomer trouwen. De basketballer wil daarnaast noggraag wat van de wereld zien. “God heeft deze prachtige planeetgemaakt voor ons om van te genieten.” Hoe zijn toekomst eruit zalzien, vraagt hij zich niet af. ,,Dat is in God’s handen.” Hijstudeerde psychologie omdat hij van mensen houdt en nieuwsgierig wasnaar de werking van het brein. “Ik zie mezelf niet als predikant,maar ik zal altijd wel werken voor Gods koninkrijk en bezig zijn inthe field. Mensen proberen slechts te overleven. In een wereld waarinhet makkelijk verdwalen is, is God juist iets positiefs om je op tefocussen.”

Spencer is al eentijdlang bezig met het schrijven van een boek waarin hij zijn verhaaldoet. Het zal geen boek worden waarin hij ‘wel even uitlegt hoe hetzit’. “Wat ik al zei: geen woorden maar daden. Ik beschrijf in mijn boek wat ik hebdoorgemaakt. Persoonlijke gevoelens en waar ze vandaan komen. Ik hoopdat ik daarmee lezers zal inspireren. Ik weet niet wanneer hetuitkomt. Ik leef nog. Ik heb er geen tijd op gezet. De narigheid die ik omme heen zie gebeuren, inspireert mij tot het helpen van mensen. Ikhou van ze en ik zou ze graag blij en gelukkig zien.”

Met dank aan hetFriesch Dagblad en Johan Vellinga.

© 2009powerforward.nl, online basketbalmagazine en Friesch Dagblad
© Foto’s: AdrieHoogesteger (Stichting Top Basketbal Friesland)